Goodbye ... 2009

วันนี้ ก็วันสุดท้ายของ 2009 แล้วเนอะ

ชาวบ้านชาวช่องเค้าส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่กันกับครอบครัว กับคนรัก ...

... ข้าพเจ้าส่งท้ายปีบนเครื่องไปเมลเบิร์น T-T

เอาเถอะ เงินทองเดี๋ยวนี้ใช่ว่าจะหาง่ายๆ รถก็จองไปแล้ว Mitsubishi New lancer CNG ... ได้รถกุมภาฯ หรือมีนาฯ หน้านี้ เพราะคืนรถให้อดีตน้องหมูที่จะมาอยู่เมืองไทยได้ซักอาทิตย์แล้ว แล้วก็จะอยู่ซักครึ่งปีก่อนจะกลับไปอเมริกาอีกกลางปีหน้า + มันก็เก่าและเกเรจนไปตายกลางทางแล้วหลายหน แล้วอาชีพอย่างเรา ไม่มีรถก็แพง + ลำบาก +  อันตรายด้วย ... เสียตังค์อีกแล้วสิ -*-

คอนโด ผ่อนจนจะครบปีที่ 3 แล้ว เหลือเงินต้นอยู่ 650,000 บาท ซึ่งวางแผนจะ Re-finance ก็สหกรณ์บริษัท แต่ก็ยังคิดอยู่ เพราะถึงแม้ดอกเบี้ยจะถูกกว่า คือ 5% แต่เงินผ่อนที่หักผ่านบัญชีเงินเดือน ซึ่งกำหนดเพดานเงินผ่อนแต่ละเดือนไม่ให้เกินจากเงินเดือนที่ได้รับมา แถมต้องเสียค่าธรรมเนียมเพื่อประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ 2500 + ต้องรับส่งเจ้าหน้าที่ทำเรื่อง ... แอบขี้เกียจจริงๆ

แต่เอาเถอะ ในระยะยาว คงจะคุ้มกว่า แถมได้ปันผลจากเงินกู้ของตัวเอง น่าจะดีกว่ากู้กะ ธกส. เนอะ

เดี๋ยว 22 พฤษภาคม 2553 นี้ ก็ครบ 3 ปี สำหรับสัญญาของ ธกส. แล้ว ได้ฤกษ์ Refinance ซะที

หลังจากบิน 5 วัน 10 แลนด์ที่เล่าให้ฟังไปคราวก่อน ก็มีไฟล์ทเชียงใหม่ Quick-turnarond (17DEC) ซึ่งต้อง Check in ตั้งแต่ ตี 4.45 น. นั่นแปลว่า ตื่นตั้งแต่ตี 3 ได้ ... 9.30 น. ก็กลับมาแล้ว

หยุดพักวันนึง ถัดไป (19DEC) มีไฟล์ท Dakha บังคลาเทศ ... แต่เลว ลาป่วย เพราะเหนื่อย ... ขี้เกียจไปบิน

เหตุผลแท้จริงก็คือ พอดีไฟล์ทคุณหมิง (23DEC) ที่จะต้องไปบินหลังเรียน Emerygency (21-22DEC) มีคนเอาไฟล์ทเดลีตอนกลางวันมาแลก ... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เกรงจะเสียพลังชีวิตไปเยอะเกินซ่อมเซลล์ไหว เลย Sick รักษาชีวิตรอดไปไฟล์ทนึง

แล้วไฟล์ทเดลี ก็ดูดพลังชีวิตจริงๆ อีแขกกินถั่วจนตดกระจายเท่าไรก็ไม่พอ หมดไม่มีจะให้ บอกว่า ถ้ามีก็ให้ไปแล้ว ยังมีการด่าเราว่า Bull+++! อีก แถมแอบหยิบเบียร์จากรถดริงค์เองอีกต่างหาก ... มีขี้วัวจริงๆ ตูจะจับยัดปากให้หายซ่าเลย

กลับมาสลบไป 1 วัน วันถัดไป (25DEC) ก็ไปอินชอน เกาลีใต้ต่ออีก

วันนี้ วินาศสันตะโรอะไรไม่ทราบได้ ถึงโรงแรม โต๊ะในห้องอาหารเต็มแบบไม่มีที่นั่ง ต้องกวาดจานกินแล้วของเจ้าเก่าที่ลุกไปแล้ว แล้วนั่งกินกันตามมีตามเกิด ของหลายอย่าง หมด ... อดกินสารพัดถั่วกับคอร์นเฟลคยามเช้าเลย -*-

มายืนกดดัน front เพื่อรอห้องพักอีก จนกระทั่ง he โน่นนี่เสร็จ ก็ถามเรา "What's is your name?" พอเราบอกชื่อไป พี่ Purser ก็พูดว่า "มิ้นทำไมไม่ให้ห้องกัปตันก่อน?" (คือ กัปตันเพิ่งเดินมาเมื่อกี๊ -*-) ก็ Get ว่า ต้องให้เค้าก่อน แต่เค้าเพิ่งมา โอเคป่ะ? ... แล้วอุณหภูมิติดลบ เสื้อโีค๊ตบริษัทก็ยังไม่ได้ หนาวจะตายหร่าอยู่แล้ว จะให้ตูมารอกัปตันได้ห้องก่อน ถึงจะได้ขึ้นห้องหรือไง? ... รมณ์เสีย กลับเข้าห้องพัก ... นี่ตูเอาใจผู้โดยฯ มาตลอดไฟล์ท ลงไฟล์ทมายังต้องมาเอาใจ หัวเครื่อง + เพื่อนร่วมงานอีกหรือไงวะ? บลา ... บลา ...

แต่พอได้นอน ตื่นซะบ่าย อาการก็ดีขึ้น ... คงอารมณ์โมโหง่วง + หนาว

บ่ายๆ ออกไปกินซุปกระดูกหมู ร้านนั่งพื้นป้ายเขียวข้างโรงแรม 5000 วอน ... อิ่มอุ่นยิ่งนัก น้องสจ๊วตสาวที่เคยเล่นละครด้วยกันสมัยมหาลัยพาไป จากนั้น ก็ไปช็อปต่อที่ E-mart ... missha ลด 30 - 50% กริ๊ดดดด หมดตังค์อีกแล้ว ซื้อ carcare ราคาถูกๆ ของเกาหลีกลับมาด้วยความเห่อ พร้อมสตรอเบอร์รี่ 1 kg กลับมาฝาก "กุ๊กกู๋" หนุ่มกล้ามใหญ่ที่คุยว่าจะมารับ

บินกลับกรุงเทพฯ แวะฮ่องกงด้วย (27DEC) เหยียบแผ่นดินไทยราว 17.00 น. เหนื่อยรากเลือด อาหารพิเศษกระจาย เพราะเด็กๆ มาเที่ยวเพียบ + อีแขกมาต่อเครื่องกลับบ้านอีกโขยงหนึ่ง กุ๊กกู๋มารับจริงๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ติดสอบ แต่กลัวมิ้นไปหาหมอฟันไม่ทัน เลยขับมารับ พา Direct ขึ้นทางด่วน ไปเซนทรัลลาดพร้าวในบัดดล สตรอเบอร์รี่ก็ซัดกันซะบนรถ ถึงที่หมาย 30 นาทีก่อนเวลานัดหมอ ... ขอบคุณค้าบบบบ _/l\_

จากนั้น ก็หาหมอ เดินเล่น ซื้อโน่นนั่นนี่มานิดนึง ...

ปรากฏตอนกลับ เข้า MRT ไม่ได้ เพราะซื้อสเปร์อเนกประสงค์ที่มีส่วนผสมของวัตถุไวไฟ ... อดีตน้องหมูโทรมาพอดี ถามว่า อยู่ไหน จะเอานาฬิกา (ของมิ้นที่ลืมไว้ที่รถเค้า) ไปให้

เค้าเลยอาสามารับ มิ้นก็เหนื่อยมากแล้ว ตื่นตี 5 ทำงานมาทั้งวัน ... ก็ อืม เอาสิ

ครึ่งชั่วโมง เค้าก็มารับ จากนั้น ก็แวะไปซื้อของกันที่ foodland ... คุยกันเรื่องสัพเพเหระกันพักใหญ่ เค้าก็พามาส่งที่คอนโด ...

กลับมาหลับตายไปอีก 1 วัน

วันที่ 29DEC บินตุ๊บเดียว ไปค้างภูเก็ต Purser พี่วิทย์ น่ารักมาก ... พี่เค้ามีความคิดพัฒนา และมองโลกอย่าง Positive คุยด้วยแล้วรู้สึกมีแรงทำงานขึ้น ... เพิ่งกลับจากอินชอน แล้วเจอ Purser ที่บอกว่า "ช่างหัวผู้โดยสาร!" ตอนเราออกรถไปเก็บถาดก่อนอีกครัวหนึ่ง เพราะผู้โดยสารทานเสร็จกันหมดแล้ว แล้วจิตตก ... นี่ สรุป ตูทำงานเพื่อผู้โดยสาร หรือเพื่อตัวหนังสือจากกองโรงเรียนกันวะคะ?

แต่พอคุยกะพี่วิทย์แล้ว อืม ... เข้าใจอะ หลายอย่างที่พี่เค้าพยายามจะเปลี่ยน ทำเป็น Paper เลยนะ ไม่ใช่ว่าแค่เขียนเป็น Cabin report ยังถูก Reject เพียงเพราะว่า มันแตกต่างจากของเก่าที่เค้าทำกันมา ... แล้วกะเรา เด็กๆ เพิ่งเข้ามาได้ 3 - 4 ปี ... จะเอาอะไรมาก

30DEC ออกจากภูเก็ต ไปฮ่องกง ... แล้วก็ Quick-turnaround จากฮ่องกงกลับกรุงเทพฯ อาหารพิเศษกระจายอีกเหมือนกัน เดินรถดริงค์เหนื่อยจัด เพราะรถคันใหญ่ เดินคนเดียวเกือบทั้งหมด เพราะทำงานกันฝั่งเดียวแค่ 2 คนกับสจ๊วตอีกคนนึง พี่ที่มาช่วย ก็ไปช่วยฝั่งที่อยู่กัน 3 คน ... เจริญพร

แต่หลังๆ เค้าคงเห็น พอเดิน drink เสร็จ พี่เค้าก็ช่วยออกชา - กาแฟให้ บอกว่า พักบ้างเถอะ แล้วเดินให้หมดเลย ... เลยเปิดโอกาสให้ได้หายใจเฮือกหนึ่ง

ถือว่า เป็นไฟล์ทที่ OK ไฟล์ทหนึ่ง เพราะลูกเรือน่ารัก และช่วยเหลือกันดี เหนื่อยแต่ก็ไม่แย่นะ

เดี๋ยวกลับจาก Count down ระหว่างทางไปเมลเบิร์น กลับมา เมาท์ต่ออีกที

Sunflower
31 ธ.ค. 2552 เวลา 12:27 น.

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่